Onguur haventerrein

Oké, nog één laatste verhaaltje voor jullie. Omdat jullie zo trouw elke week de blog hebben gelezen.

China

Bij Erenhot zijn we de grens overgestoken naar het laatste land: China. Bij grens wachtte de gids ons al op. Er moest heel wat geregeld worden, maar omdat er een gids bij was hoefden wij niets te doen. Uiteindelijk viel het allemaal reuze mee en was dit een van de makkelijkste grensovergangen tijdens onze reis. Tijdens het registeren van de auto aan de grens moest de vloermat weg om het chassisnummer te noteren. Toen de mat verwijderd was werd duidelijk hoe erg de eend eraan toe was. Het chassis was (weer) verbogen en allerlei dingen zaten scheef. We hebben maar snel weer de mat erover heen gelegd want tijd om er iets aan te doen was er niet. De gids, die redelijk veel verstand had van auto’s, wierp een blik op het kromme en golvende chassis en besloot niet bij ons in te stappen. Yes! We waren dus ‘vrij’ en konden zonder gids naar Beijing rijden.

Tempeltje


Beijing

40 kilometer voor Beijing doemde stukken van de Chinese muur op uit de smog. Prachtig. Beijing heeft 20 miljoen inwoners en dus ook enorm veel automobilisten. Het verkeer was hierdoor lekker chaotisch. Maar wij draaien (en draaiden) onze handen nergens meer voor om. Omdat we in Mongolië een paar dagen te veel gereden hadden, hadden we een heerlijke rustdag in deze miljoenenstad. Terwijl de gids allerlei zaken regelde, gingen wij te voet de stad verkennen. We zijn onder meer naar de Verboden Stad en het Plein van de Hemelse Vrede geweest. Op zich leuke attracties, maar door de enorme rijen en drukte totaal verpest. Na nog wat oosterse tempeltjes gepasseerd te hebben waren we er klaar mee. Tevens is de stad een walhalla voor projectontwikkelaars; er worden flatgebouwen in blokken van 20 stuks uit de grond gestampt. 

Sleutels


haven

Op 22 september heeft de eend zijn laatste ritje gemaakt naar Tianjin. Vanaf hier wordt de eend verscheept naar Nederland. We hebben de eend achtergelaten op een onguur haventerrein met de sleutels in het slot. Nu maar hopen dat het goed komt.

Het zit erop voor ons. 16.200 kilometer en 14 landen. Waar zullen we volgend jaar heen gaan?

Nogmaals bedankt en tot ziens!

Huub en Milan

onderweg

 

Bestemming bereikt..

We zijn er: Beijing. Of Peking. Of hoe je de stad ook wilt noemen..

Nadat we ons rijbewijs opnieuw gehaald hadden zijn we de grens over gereden. In China is een gids verplicht dus deze heeft ons vergezeld tot en met Peking. In Peking hebben we afscheid genomen en waren we 'vrij'.

Na goed geslapen te hebben, hebben we de auto (wat er nog van over is) weggebracht naar de haven. Als het goed is komt hij over vier weken aan in Rotterdam.

Ons avontuur zit er dus op. Morgen (zondag 23 september) vliegen we terug naar Nederland.

Graag willen wij iedereen bedanken voor het lezen van deze blog!

Groeten,

Huub en Milan

(de blog blijft nog circa 2 weken online)

Klap

Op weg van Khovd, via Altai, naar Bayankhongor. Al deze plaatsen (met onuitspreekbare namen) liggen nog steeds in het lege Mongolië.

Off-road

Landschap

Vrienden

We hebben 450 km off-road gereden. Dit was geen keuze want er zijn gewoon geen wegen. De off-road route verliep over zandduinen, over rotsen en door rivieren. Het lukte aardig om het eendje er doorheen te slepen. Tot we een keiharde klap maakten. Onze oren suizen nog na. We kwamen krakend en piepend tot stilstand. Toen we uitstapten bleek dat we met het linkerwiel in een gat van één meter diep waren gereden. Vervelend. Na een korte inspectie werd duidelijk dat het linkervoorwiel opeens een andere plaats had gekregen: zo ongeveer midden onder de auto. Gelukkig attendeerde twee vriendelijke motorrijders ons op de kuil. Alleen jammer dat we er toen al in zaten. Na een kleine test bleek dat we nog konden rijden. We hadden wel een soort ‘slag’ in het wiel, maar we gingen vooruit. Omdat we geen tijd hadden om deze tijdrovende reparaties te verrichten zijn we gewoon doorgereden. Tevens hebben we enorm veel lekke banden gehad onderweg.

Ulan Bator

Gouden boedha

Ulan Bator was verschrikkelijk. Druk, vies en chaotisch. We hebben hier een rustdag genomen, maar een bleek nauwelijks iets te zien. Slechts vier dingen waren wel aardig. Waaronder een Tibetaans klooster. We hebben de dag vooral gebruikt om de eend op te lappen. We hebben weer eens wat deuken uit de velgen gemept en geprobeerd het linkerwiel iets naar rechts te verplaatsen. Dit is deels gelukt.

Nu zijn we richting de Chinese grens aan het rijden. Daar wordt het een groot feest. We gaan namelijk opnieuw rijles nemen! Daarover de volgende keer meer..

Alvast goed nieuws.. we zijn geslaagd voor het examen en zijn in China!!

Wegdek



Kou en stilte

We trekken een fleece trui aan en zetten de kachel een standje hoger. Hard nodig want het is koud in dit stille land. We zijn in Mongolië, het laatste land voordat we ons einddoel China bereiken.

Hoogvlakte

 

Collega eend

Het was even onduidelijk of we nog een immigratiedocument misten, maar uiteindelijk konden we door. Via Rusland hebben we dus Mongolië bereikt. En wat troffen wij aan bij de grens? Een Zwitser met een eend uit 1964. Hij kwam net terug van een drieweekse rondreis door Mongolië. Na de grens te hebben gepasseerd hebben we overnacht in een soort schuur in Tashanta, een klein dorpje gelegen op een hoogvlakte (+/- 2500 meter hoog). Hierdoor was het extreem koud, maar ook extreem mooi. Met uitzicht op besneeuwde bergtoppen.

Niets



Op de 'weg' in Mongolië

Na een nacht goed slapen waren we klaar voor de volgende etappe. In Mongolië ontbreekt het eigenlijk aan alles en dus ook aan wegen. De meeste wegen zijn niet meer dan een soort grindpad. Ook doorkruisen deze wegen regelmatig een rivier. Hierdoor kunnen we maximaal 30 kilometer per uur rijden. Vanwege de hoge ligging van dit deel van Mongolië is hier niets. Geen planten, geen dieren en geen mensen. ’s Avonds laat kwamen we aan in Khovd. Een middelgrote stad in het westen van het land.  

Golven



Onderweg naar Khovd bleek dat de enige brug naar de stad was afgesloten. Fijn. Niemand maakte zich echt druk en iedereen zocht een ondiep plekje om door de rivier heen te rijden. Wij moesten er dus ook aan geloven. Geen gemakkelijke opgave met een eend. Na wat gestuntel bleek de ventilator het niet aan te kunnen en vol water te lopen. Het water gutste over de motorkap waardoor de eend bijna verdronk. Terug naar de kade maar weer.

 

Sleeptouw

Achter de Australiërs aan

Gelukkig leerden we een aardige Australiër kennen die ons op letterlijk op sleeptouw heeft genomen. Met de motor uit en achter de auto van de Australiër zijn we de rivier door gesleept. Gelukkig heeft de motor niets te lijden gehad, even uitdruppen en we konden weer rijden. Toen we in Khovd aankwamen hebben we meteen een soort hotelachtig iets gezocht en zijn we gaan slapen. We hebben veel energie nodig want er zijn nog heel wat rivieren te doorkruisen.


Over een paar dagen hopen we de koudste hoofdstad ter wereld te bereiken. Ulan Bator. Met een gemiddelde temperatuur van -1,3 graden.



Beestjes

 

 

 





Boetes in Kazachstan

Zoals gezegd kunnen we door met onze reis! Alle visa en papieren zijn geregeld.


Bij Bert thuis

Na een paar lange dagen en lange ritten waren we aangekomen bij Bert van Lier. Bert woont al 20 jaar in Kazachstan en heeft een agrarisch bedrijf. In ruil voor wat geld kun je bij Bert heerlijk kamperen, eten en kletsen. Ook helpt hij je graag met het regelen van zaken rondom je reis. Mocht je ooit naar Kazachstan gaan, ga dan even bij Bert langs!

Salaris

De rit naar Bert was niet geheel zonder hindernissen. De politie in Kazachstan is, in tegenstelling tot buurland Oezbekistan, erg corrupt. En probeert dan ook geregeld geld af te troggelen. Onderweg hebben we voor 200 dollar aan boetes ontvangen. Agenten verdienen in Kazachstan niet meer dan 400 euro per maand. Door dit lage salaris hebben ze zichzelf een aantal nevenactiviteiten toegekend waaronder zo veel mogelijk boetes uitschrijven als mogelijk. 80% van het boetegeld verdwijnt in de zakken van de agenten zelf. Dit zie je terug in de zwart glimmende BWM’s waar de agenten na diensttijd in rondrijden.

Ambassade

Tijdens de dagen bij Bert hebben we het nodige onderhoud aan de auto gepleegd. Zoals het vervangen van de dynamo, het uitdeuken van de velgen en de lekke benzinetank repareren. Tijdens deze ‘vrije’ dagen zijn we elke dag naar de Russische ambassade geweest om een nieuw visum te regelen. Toen alles rond was en we weer heel wat duizenden dollars armer waren, zijn we vertrokken richting Rusland.


Lasergun



Met de politie

We waren de snelweg nog niet opgedraaid of we hadden weer een boete te pakken. We reden de berg af met 100 kilometer per uur, terwijl je er slechts 95 mocht. De agent liet op zijn lasergun zien dat we 120 hadden gereden. Dit kan nooit; de eend kan niet harder dan 100, maar goed. Na heel wat onderhandelingen is de boete geslonken tot slechts 50 dollar en konden we weer rijden. Omdat we weinig tijd hadden en de politie wilden mijden besloten we van de snelweg af te gaan en een ‘wit’ weggetje te pakken. Niet echt een heel goed idee. De bouten van de verlichting trilden los, de carterplaat was aan gort en de velgen weer krom. Maar we hadden we 3 uur aan tijd ingelopen! 

’s Avonds laat arriveerden we in Ayagoz in Midden-Kazachstan. De lokale hangjeugd wees ons een verschrikkelijk gezellig hotel. Even slapen en dan op naar Rusland!

Desolaat landschap



  

Zijderoute of zijden draadje?

China staat (weer eens) op losse schroeven. Problemen met visa zijn de oorzaak, maar we hebben goed nieuws. Nieuwe visa zijn geregeld en 9 september rijden we Rusland binnen! Om ons daarna voor te bereiden op de grote tocht door het desolate Mongolië.

We hebben inmiddels Oezbekistan verruild voor Kazachstan. In Oezbekistan hebben we een paar heerlijke rustdagen gehad in Buchara en Samarkand. Beide steden zijn prachtig en stikken van het Werelderfgoed. De steden worden gedomineerd door torenhoge Madrassa's. Dit waren vroeger (rond 1620) koranscholen. Onze vrije dagen hebben we gevuld door aan het zwembad te liggen en te relaxen.

Oezbekistan

Madrassa Samarkand

Oezbekistan was een heerlijk land om doorheen te rijden. De mensen zijn uitermate gastvrij; niets is ze te veel. Als je de weg vraagt word je naar je bestemming geëscorteerd. Onderweg kwamen we geregeld politiefuiken tegen, maar ook dit is absoluut niet vervelend. De politie vindt de auto geweldig en nodigde ons dan ook vaak uit voor een kopje thee. Onderweg wordt er trouwens de hele tijd getoeterd en gezwaaid. Mensen vinden de eend heel bijzonder.

Bezoekje
 

madrassa

Na een familiebezoekje in Samarkand werd het weer tijd om afscheid te nemen op de luchthaven van Tashkent. Zij vliegen naar huis, wij rijden verder. Op de laatste dag in Oezbekistan bekeken we nog even het schema voor Kazachstan. Volgens het schema moesten we in slechts drie dagen het land doorkruisen. Onmogelijk voor zo'n enorm land. Na wat rondbellen bleek dat er een foutje in het schema zat. Drie dagen moesten er eigenlijk zes zijn. Dus de data op de visa voor Rusland en Kazachstan klopten niet meer. Dit houdt in dat beide visa verlengd moeten worden. Dit heeft heel wat voeten in de aarde.

600 dollar

Een verlenging voor Kazachstan is niet mogelijk, maar we kunnen een nieuw visum aanschaffen voor slechts $ 600,- Het verlengen van het Russische visum duurt nog tot en met maandag. Wat veel te laat is. Hierdoor komen we nooit op tijd bij de Chinese grens; we moeten op de afgesproken datum bij de Chinese grens zijn vanwege onze gids en het rijexamen wat we moeten afleggen aldaar.

Hopelijk komt het goed. Nu logeren we twee dagen bij een aardige Nederlander die in Kazachstan woont. Hij heeft een bedrijfje net buiten de hoofdstad Almaty. Het is heerlijk hier en het land weer prachtig!!



lokale markt

hotel



Nachtwerk in Turkmenistan

Update Turkmenistan, de grens was dus feest. We waren vooraf al door de gids gewaarschuwd door de kwaliteit van de wegen aldaar. En dat bleek geen loze waarschuwing. Gaten en bulten van een halve meter diep waren normaal. De grootste gaten die we gezien hebben waren twee meter diep. Het waren er zelfs zoveel dat ze onontwijkbaar waren. Dit leidt ertoe dat de Turkmenen slalommend over weg rijden. Opletten geblazen dus.

Klappen

onderweg

Onze eend kreeg hierdoor extreme klappen te voorduren. Mede door het extra gewicht van de gids die we aan boord hadden. Het maximale laadgewicht was dus zwaar overschreden. De route voerde van Ashgabat naar Mary (de derde stad van het land). ’s Avonds in Mary gearriveerd. Na gegeten te hebben liepen we nog even langs de auto.

Gebogen

Iets raars viel ons op. De auto lag wel erg laag op de grond. We besloten alle spullen eruit te halen om te bekijken hoe erg de situatie was. Na inspectie werd het duidelijk: het chassis was doorgebogen en gescheurd. Het chassis is zo ongeveer het hart van de auto waar alles op steunt. Als het chassis doorgebogen is of zelfs is gescheurd dan houdt het in dat de auto kan breken. Niet erg veilig. Dit moest per direct gerepareerd worden.

Lassen

werkplaats

Onze aardige gids ondernam meteen actie. Na wat telefoontjes konden we naar vakmannen Roman en Gül. Zij zouden onze auto ‘even’ in elkaar lassen. Rond half 12 ’s nachts kwamen Roman en Gül naar ons hotel. Na flink onderhandelen zouden zij de klus klaren tegen het tarief van €150,- (dit terwijl we alleen geleend geld van de gids hadden). Toen de prijs duidelijk was kon het werk beginnen. We reden naar de garage. De garage was niet meer dan vier palen met een golfplaten dak. Na de nodige instructies gingen Roman en Gül aan het werk. Plaatmateriaal om mee te lassen was niet aanwezig. Dus er werd weer gebeld en geschreeuwd. Binnen 10 minuten kwam er iemand en verroest stuk staal bezorgen. Nadat er het een en ander teruggebogen was en er verstevigingsplaten waren aangebracht, konden we onze reis weer vervolgen; het was 04:00. Wat leuk was dat er regelmatig mensen kwamen kletsen, ook midden in de nacht. We waren blijkbaar een hele attractie. We waren dus na een nacht zonder slaap klaar om te vertrekken.

Omgedoopt

Toen we de auto van de brug afreden was het weer raak. Bij het lassen waren per ongeluk de remleidingen gesprongen. De auto kon de brug weer op. Gül en Roman staken hun monden weer vol met qat en gingen weer aan de slag. Met een soldeerbout hoopten ze het gat te dichten. Niet erg handig bij roestvrijstaal. Na nog heel wat probeerwerk werd besloten een expert uit zijn bed te bellen. Om 06:00 kwam hij aan. Ook hij had geen verstand van lassen, maar heeft het gat toch dicht gekregen. Roman en Gül genieten eeuwige roem en hebben hun garage omgedoopt tot internationaal schade- en herstelbedrijf. We konden weer rijden! Dolblij doken we ons bed in en twee uur later vertrokken we richting het volgende land: Oezbekistan, waar we nu zijn.

Het land der Turkmenen

Vandaag zijn we de grens met Turkmenistan overgestoken. De grens was weer een klein feestje. De gebruikelijke controleposten waren weer alom vertegenwoordigd. Evenals de aanwezigheid van veel militairen. Na 4 uur wachten en velen honderden dollars armer werden we toegelachen door president Gurbanguly Berdimuhamedow. Het enorme portret van president Berdimuhamedow zal wellicht niet het enige zijn dat we zullen zien tijdens ons verblijf in Turkmenistan.

Portret president

Gids

Bij de grens werden we opgewacht door onze gids. De verplichte gids loodst ons door het land heen en regelt alle benodigde papieren en stempels. Ondertussen begon onze benzinetank aardig leeg te raken en het geld op. Het leek erop dat we zouden eindigen in niemandsland, zonder geld en zonder benzine. Dikke stress. Na de grens zijn we op lucht naar de hoofdstad Ashgabat gereden en hebben we twee tanken volgegooid à raison van € 10,- een koopje dus. 



Maag

De tank was vol, maar onze magen nog niet. Gelukkig nodigde de vriendelijke Turkmeense gids ons uit voor een heerlijk diner bij hem thuis. Van deze gastvrijheid kunnen veel Nederlanders nog wat leren. Met volle buik hebben we samen met de gids nog een rondje door Ashgabat gereden. Deze stad is alles behalve lelijk en armtierig. Glimmende gebouwen, grote shopping malls en uitgaanscentra domineren het straatbeeld. Het is een soort Dubai. Maar dan in het kwadraat. Helaas hebben we (zoals altijd) weinig tijd om dit land goed te bekijken. Over twee dagen moeten we in Oezbekistan zijn.

Ashgabat



Geen haast in Iran (2/2)

Deel twee van onze reis door Iran. Zoals gezegd mogen we dus langer in het land blijven. We hebben hiervoor een hele dag in de taxi van instantie naar instantie gereden. Na honderd handtekeningen, stempels en papieren was het geregeld; we mochten blijven.

Verkeersstroom

op weg naar Chalus

verkeersplein Teheran

Deze taxirit was een hele ervaring op zich. Het verkeer in Teheran is bizar. Zowel vluchtstrook als berm dienen als inhaalbaan. Je moet dus enorm goed uit je doppen kijken want ook vanuit de bosjes kunnen auto’s komen. Stoplichten en verkeersagenten worden volledig genegeerd. En daar waar het kan platgereden. We hebben trouwens al twee dodelijke ongelukken waargenomen. Zelfs dit kan de verkeersstroom niet stuiten. Iedereen rijdt gewoon door. Ambulances krijgen geen ruimte. Bovendien wordt alles en iedereen afgesneden. En let op! Wat aanvankelijk twee rijstroken lijken blijken er later opeens zes te zijn. Gewoon even wat berm en vluchtstrook meepakken. Makkelijk toch? Tevens hebben we tijdens onze rustdag in Teheran het nodige onderhoud aan de eend gepleegd. Zoals de kleppen gesteld. Hopelijk rijdt hij nu ietsje harder. Bergafwaarts.

Duimen

foto's nemen

Gelukkig is er nog meer te beleven dan deze buitengewoon chaotische verkeerssituatie. De mensen in Teheran zijn zeer vriendelijk en beleefd. Ze zijn erg geïnteresseerd in wat er allemaal gebeurt buiten de landsgrenzen van Iran. Ze weten namelijk erg weinig over het buitenland omdat (bijna) alle media gecensureerd zijn. Onze weblog trouwens ook.. Zodra we voorbijrijden diepen mensen snel hun telefoon of fototoestel op uit hun broekzak. We worden enorm veel gefotografeerd. Bovendien worden we begroet door medeweggebruikers met lichtsignalen, luid getoeter en door het opsteken van duimen. Erg leuk!

Zweetdruppels

Momenteel zitten we in Gorgan nabij de Kaspische Zee. Eerder zijn we vertrokken uit Chalus. In de winter kun je in Chalus skiën, maar nu is de hitte verzengend. De luchtvochtigheid is hier aanzienlijk hoger dan in Teheran wat leidt tot een deken van zweetdruppels over ons heen. Vanuit Chalus rijden we een groot stuk langs de Kaspische Zee. Via Gorgan (waar we nu zitten) rijden we richting onze volgende bestemming: Ashgabat in Turkmenistan. PS het kan ook heel hard regenen in Iran, zie de foto hieronder.

Kaspische Zee

de straten staan blank in Gorgan

Haast in Iran (1/2)

We zijn in Iran! Het land is mooi, druk en warm. Bij binnenkomst in Iran merkten we meteen wat voor invloed de westerse wereld en met name de VS op Iran hebben. Je kunt er niet pinnen, internet is grotendeels geblokkeerd en met westerse mobiele telefonie providers heb je geen bereik. Dit alles hoofdzakelijk veroorzaakt door een grote speler in het veld aan de andere kant van de Atlantische Oceaan.

Carnet de passage

Het land binnenkomen was minder makkelijk dan we dachten. Bij de grens bleek dat we vergeten waren een carnet de passage aan te vragen. Dit carnet geeft toegang om met een eigen auto in Iran te rijden. Op zich geen ramp, maar wel tijdrovend. Na vijf uur gewacht te hebben bij de grens en $ 250 betaald te hebben mochten we alsnog door onder de voorwaarde dat we het land weer binnen drie dagen zouden verlaten. Via het grensplaatsje Sarakhs. Dit terwijl we gepland hebben om in Bajgiran Iran te verruilen voor Turkmenistan. Kortom, het schema is in de war en we moeten razend snel nieuwe hotels regelen en de route verleggen. Het wordt haasten want de eend haalt net 70 kilometer per uur. Omdat we aan het begin de motor vervangen hebben hadden we geen tijd om deze nog goed af te stellen. Vandaar deze geringe snelheid. Een kleine update: we hebben toestemming gekregen om langer te blijven in het land. Hiephoi! Hierdoor hebben we tijd om Teheran te bezoeken en daarna rustig naar de Turkmeense grens te rijden. Ook de heilige stad Mashhad staat op het programma.

halfwoestijn, grensgebied Turkije en Iran

Tabriz
De eerste nacht slapen we in Tabriz, de 3^e stad van Iran. Vanuit hier rijden we door naar de hoofdstad Teheran. En dan door richting buurland Turkmenistan. Maar eerst genieten van dit afschuwelijk mooie en leuke land.

Route voor de komende dagen

Wordt vervolgd..

900 km per dag

We zijn en route. En koersen op Iran af. Via Slovenië (wat overigens heel saai is) en Kroatië zijn we het Balkanschiereiland over gecrost. Bij Edirne kwamen we Turkije binnen. Na Istanbul gepasseerd te hebben reden we verder richting de hoofdstad van Turkije: Ankara.

Kerkhofweg

Servië

De route voerde deels via de Friedhofbahn, gelegen in Servië. Wat Kerkhofweg betekent in het Duits. Deze nare bijnaam is niet voor niets. Veel Turken die in West-Europa wonen reden jaarlijks het lange stuk naar hun thuisland Turkije. Velen reden het stuk onafgebroken en dus zonder pauzes. Dan was er ook nog een gedeelde rijbaan in het midden. Dit leidde tot enorm veel ongelukken op deze weg. Gelukkig is deze tijd nu voorgoed voorbij. In de verte doemt Belgrado op.

Na Belgrado (de hoofdstad van Servië) gepasseerd te hebben probeerden we nog snel wat foto’s te schieten van deze bijzondere stad. Dit bleek een zeer gevaarlijke bezigheid te zijn. De snelweg stopte soms abrupt waardoor je geen seconde je ogen van het wegdek kon houden. Zelf de bijrijder niet. Ook dikke Audi’s en BMW’s flitsten je links en rechts voorbij. Al dan niet via de vluchtstrook. Overigens zijn de Serviërs niet lui en ze doen er alles aan om de westerse standaard bij te benen. Het halve land is ‘under construction.’

Bergpas Bulgarije

Bergpas

Dit land hebben we snel achter ons gelaten. Via een prachtige bergpas zijn we de grens met Bulgarije genaderd. Via Sofia zijn we verder Bulgarije ingereden. De wegen zijn er bar slecht. Hobbels en kuilen verlagen de snelheid enorm. Maar toch konden we nog altijd harder dan de verlaagde Bulgaarse BWM’s en Audi’s die flink moesten remmen voor alle bulten en kuilen wilden ze hun bodemplaat niet vernachelen. De moskee van Edirne schittert ons al tegemoet al in de verte.

Oude bekende 

Edirne, Turkije

De grens bij Edirne, waar we Turkije binnenkomen, was afschuwelijk. Trouwens, deze grens is een oude bekende van ons. Een paar jaar geleden hebben we tevergeefs de grens proberen te passeren met een Turkse huurauto. Uiteindelijk zijn we lopend de vijf checkpunten gepasseerd. En na vijf minuten rondgekeken te hebben in Bulgarije zijn we weer teruggewandeld naar Turkije. Ook nu was de grens weer een crime. We zijn vijf keer gecontroleerd wat ons heel wat tijd heeft gekost, maar we zijn er! Edirne is werkelijk beeldschoon en echt Turks. Maar helaas hebben weinig tijd om deze stad te bekijken en rijden we meteen door naar Ankara. Vanaf Ankara gaan we het rustiger aan doen. 900 kilometer per dag in een eend is niet fijn. Want je doet er al gauw 12 uur over. 

2050

Momenteel zitten we op een camping nabij Ankara. Hier houden we ook onze eerste dag rust. We eten legermaaltijden van het Amerikaanse leger want deze moeten op voor de Iraanse grens. De zakken, die houdbaar zijn tot 2050, bevatten een overheerlijke maaltijd chili con carne, spaghetti met vleessaus en andere smaken. Water erbij, opwarmen en klaar. Als we de tekst op de verpakking mogen geloven is het voedsel gezond, voedzaam en energievol. Wat wil je nog meer.  

camping Ankara

Groeten,

Huub & Milan

Onderweg en weer terug

Het lint bij de start is kapot, de motor draait en we zijn onderweg! Althans dat dachten we..

Zo'n 250 kilometer verder in Duitsland werd het tijd om te tanken. Na getankt te hebben reden we verder. Tank vol, niets aan de hand en doorrijden geblazen. Maar een klein rood lampje zoog onze aandacht van het wegdek naar het dashboard. Het rode oliedruklampje bleef maar branden. Dan maar even eten en hopen dat de motor wat afkoelt. Maar nee, ook dit bood geen soelaas. Toen we de auto weer startten en wegreden brandde het lampje nog steeds. Dit was niet het enige. De motor ging zwaarder lopen, verloor toeren en maakte een hoop geluid.

Snel namen we de eerste afslag, stopte bij een wegrestaurant en opende de motorkap. Na het verwijderen van het kleppendeksel werd al snel duidelijk wat er aan de hand was. De motorolie zat vol met ijzer waardoor de motor totaal was vastgelopen. Kapot dus. We belden de sleepdienst en kochten een enkele reis Erichem.

Na opgehaald te zijn arriveerden we laat in de avond thuis. Gelukkig was het al bijna donker wat we wilden natuurlijk niet dat iemand ons in deze toestand zou aantreffen. Het nachtwerk kon beginnen. We besloten om de motor uit mijn eigen eend, niet de pekingeend dus, in de pekingeend te bouwen zodat we de volgende dag konden beginnen aan poging twee. Om één uur ’s nachts was het zover: de pekingeend was er weer klaar voor. Of toch niet? Bij het starten van de motor hoorde we iets vreemds. Er zat een soort tik in de motor. Tikken zijn niet goed en leiden vaak tot ellende en op den duur een kapote motor. Shit. 

Na een heel kort nachtje zijn we overgegaan op plan B. Plan B bestond eigenlijk niet maar we hadden bedacht dat we een andere motor gingen kopen om die in de pekingeend te monteren. Na weer een lange dag werken zat hij erin. Hij loopt goed en rijdt goed. Nu hopen dat deze het wel volhoudt.


Vandaag (zondag 12 augustus) zijn we vetrokken. Opnieuw. Nu écht!

Groeten uit Oostenrijk.

Wegwezen..

Aanstaande vrijdag (10 augustus) om 09:00 is het zo ver.. we vertrekken voor ruim zes weken naar Europa, het Midden-Oosten en Azië. De eend is af en de spullen zijn ingepakt. Onze eerste stop is Wenen, Oostenrijk. Vanuit daar zullen we via Kroatië en de Balkan richting Bulgarije rijden om uiteindelijk uit te komen in Turkije.

Bumper
Je kan natuurlijk niet zomaar met een lelijke eend naar Peking rijden, we hebben natuurlijk de nodige voorbereidingen getroffen. Een jaar lang hebben we er bijna elke avond aan gewerkt. Zo hebben we een verzwaarde voor- en achterbumper geïnstalleerd en een extra grote benzinetank ingebouwd. Benzine is namelijk heel schaars Azië vanwege het feit dat het merendeel van de voertuigen daar op diesel rijdt. Ook hebben we extra geluidsisolatie ingebouwd. Een eend maakt enorm veel herrie door het gebrek aan isolatiemateriaal in de cabine. Om niet doofstom in Peking aan te komen hebben we dus een en ander geïsoleerd.

Opgevoerd
Verder hebben we de eend behoorlijk opgevoerd. Aanvankelijk had de motor een cilinderinhoud van 435cc, maar dit hebben we omhoog gebracht naar 602cc. Hiermee is het aantal pk's met ruim 57% gestegen! Bovendien heeft een nieuwe versnellingsbak geleid tot de theoretische topsnelheid van 115 km/u. En natuurlijk hebben we nog extra reservebanden en -wielen aan boord en moderne voorwielophangingen met schokbrekers aangebracht plus het chassis extra verstevigd. Uiteraard zijn schokbrekers geen overbodige luxe op de Kazachse steppe of in de outback van Mongolië waar asfalt de komende tien jaar nog een niet bestaand woord is.

Veel van deze aanpassingen zijn gedaan omdat deze eend een ‘oldtimer’ is. Een ‘moderne eend’, van na 1978, heeft bijvoorbeeld standaard al een versterkt chassis, een grotere motor, een andere versnellingsbak en schokbrekers op alle vier de wielen.

Tweevoud
Ook gaat er een hele berg reserveonderdelen mee. Bijna alles wat kan worden vervangen gaat in tweevoud mee. Want: je weet maar nooit.

Ons eerste bericht vanuit het buitenland ontvang je snel!


Tot gauw!


PS Wij zijn erg blij met onze sponsoren! En willen hen heel erg bedanken voor het mede mogelijk maken van deze reis.

Drie, twee, één, ACTIE!

Ten eerste van harte welkom op onze blog. Jij bent de gelukkige die ons eerste bericht leest! Blijf je meelezen tijdens de reis? Dat lijkt ons leuk!

Het Algemeen Dagblad, De Gelderlander en (niet te vergeten) de Zakengids schreven over onze reis. Niets dan stoere en positieve verhalen, maar vandaag ging het even mis.

Koelbox
Op weg naar de supermarkt had ik twee keer pech met twee verschillende eenden wel te verstaan. Eerst met mijn eigen eend waar de versnellingsbak van vast liep. Met de derde versnelling als enige versnelling toch thuis gekomen. Dan maar met de Peking-eend verder dacht ik, maar die kampte met een lege accu; koelbox aan laten staan. Lullig. Euforisch hadden we het elektrische ding geïnstalleerd en gefantaseerd over koude Heineken biertjes drinken in de woestijn van Iran. Iets te enthousiast misschien? Naja, niets ernstigs. Startkabels erbij gehaald en we konden de weg weer op.

Vuurtje
Eenmaal op de terugweg van mijn boodschap met de Peking-eend begon deze op de A15 te stinken en te roken. Ze zouden wel een vuurtje aan het stoken zijn hier in de buurt, dacht ik. Totdat de auto begon te rammelen en te ratelen. Wat bleek, de ventilator van de motor was losgekomen! De motor had dus geen koeling meer en was daardoor gaan roken en stinken. Al met al is het goed gekomen, de accu is weer vol en de ventilator opnieuw vastgezet, dus we kunnen verder. Verder met het prepareren en reisklaar maken van de eend.

Knakworsten
De voorbereidingen zijn niet te stuiten. Afgelopen week hebben we (lees: Marjon) de halve Xenos leeggekocht. Reishanddoeken, haakjes, zeefjes, plastic bakjes, bestek, muggengel, water desinfectant, koffie en klamboes, zeeppompjes, gekleurde stiften (waar heb je die eigenlijk voor nodig?), knakworsten uit blik en ga zo maar door. Om al deze spullen vervolgens in te passen in de geringe bergruimte van de eend. Bijna klaar..

Volgende week meer over de voorbereidingen tot zo ver.

Tot dan!

Milan